Your search

This paper provides insight on the ways in which the country of Oman could be best equipped to foster peace in the Middle East based on their history and unique theological approach to Islam. It uses Yemen as a case study.

ملخص إن الدولة الرستمية هي أول دولة خارجية تمتعت بالإستقلال فكانت هذه الدولة بالمغرب الأوسط أسسها عبد الرحمان بن رستم عام 161 ه /777م ،متخذا من تيهرت عاصمة. لها فقد لعبت تيهرت دورا متميزا في نمو و ازدهار النشاط التجاري بالمغرب الأوسط نظرا لموقعها الهام ،كما عرفت نشاطا اقتصاديا مزدهرا في شتى المجالات ،و قد روى العديد من المؤرخين الإباضيين على هذا النشاط الإقتصادي فكان من بينهم الربيع بن عبد السلام بن حسان بن عبد الله الوسياني ،و الذي كان من أبرز أعلام الإباضية . كانت بلاد المغرب الأوسط مزدهرة في المجال الزراعي فانتشرت البساتين و المزارع و ذلك راجع إلى كثرة تساقط كمية الأمطار و وفرة الموارد المائية و تنوعها من أنهار ،أبار ،عيون ،فتعددت المنتوجات الزراعية من حبوب و زيتون و نخيل و فواكه ،و بهذا أصبحت للأرض أهمية كبيرة في النشاط الفلاحي فقد تنوعت و اختلفت فمن أنواعها نجد :أراضي الإقطاع ،أراضي الملك ،و الأراضي الجماعية .كما سدت بهذه الدولة تربية المواشي و ذلك بسبب وجود المراعي الواسعة في السهول العليا و الجبال والتلال وعرفت العديد من الصناعات الحرفية و التي كانت تعتبر بمثابة النشاط الأساسي في المجتمع الرستمي و لعل من أبرزها الصناعات الزراعية ،صناعة الجلود ،النسيج ،الخشب.... إن بلاد المغرب الإسلامي ربطت علاقات تجارية مع جنوب الصحراء نظرا لتوفر العديد من المسالك و الطرق التجارية منها الطريق الغربي و هو من أقدم الطرق بالإضافة إلى الطريقين الشرقي و الأوسط و اللذان كان لهما دورا مهما في تجارة الرستميين مع بلاد السودان الغربي بحيث نتج عن هذه المسالك العديد من المراكز التجارية المغربية (سجلماسة ،واراجلان ، تاهرت ) ،و المغربية (أودغشت ،تادمكت ،وغاو ) ،فكانت تتم تبادل السلع و البضائع المختلفة بين الشمال و الجنوب في الأسواق و المدن ،و قد استخدمت الدولة الرستمية عددا من النظم في تجارتها الداخلية كالنقود و التي سهلت عملية التبادل التجاري. Summary The Rustamid state is the first foreign state that enjoyed independence, and this state was in the Middle Maghreb, founded by Abd al-Rahman ibn Rustam in the year 161 AH / 777 AD, taking Tihart as the capital. For her, Tehert played a distinguished role in the growth and prosperity of commercial activity in the Middle Maghreb due to its important location, as it knew a thriving economic activity in various fields, and many Ibadhi historians narrated this economic activity, among them was Al-Rabi bin Abd al-Salam bin Hassan bin Abdullah Al-Ossiani, who was one of the most prominent Ibadi flags. The countries of the Middle Maghreb were prosperous in the agricultural field, so orchards and farms spread, and this is due to the large amount of rainfall and the abundance of water resources and their diversity from rivers, wells, eyes, so the agricultural products multiplied, such as grains, olives, palm trees and fruits, and thus the land became important Great in agricultural activity, it varied and differed. Among its types, we find: feudal lands, king lands, and communal lands. This country also dominated livestock breeding, due to the presence of wide pastures in the upper plains, mountains, and hills, and it knew many craft industries, which were considered as The main activity in the Rustam community, perhaps the most prominent of which is the agricultural industries, the manufacture of leather, textile, wood.... The countries of the Islamic Maghreb linked commercial relations with the south of the Sahara due to the availability of many trade routes and routes, including the western route, which is one of the oldest roads, in addition to the eastern and central routes, which had an important role in the trade of the Rustamids with the countries of western Sudan, as a result of these routes Many Moroccan commercial centers (Sijlmassa, Argalan, Tahert), and Moroccan (Audghest, Tadamukt, and Gao), so different goods and merchandise were exchanged between the north and the south in the markets and cities, and the Rustamid state used a number of systems in its internal trade Like money, which facilitated the process of trade.

Depuis la révolution de l’imprimé, introduit par les Omanais dans l’île de Zanzibar au tournant du XXe siècle, jusqu’à celle d’internet et des réseaux sociaux un siècle plus tard, l’émergence de la figure de l’intellectuel (al-muthaqqaf) semble liée à celle de la sphère publique, comprise comme le lieu où se médiatise la réflexion de la société sur elle-même. Ce travail de thèse, adossé à une enquête ethnographique de dix-huit mois, entend donc réfléchir la place et le rôle des intellectuels omanais contemporains au sein de la sphère publique, et ceci à l’aune du souci politique manifesté par l’État dynastique des Āl Sa‘īd pour « l’opinion publique » (al-ra’y al-‘ām) de sa population. Cette thèse propose ainsi une ethnologie de la vie intellectuelle au Sultanat d’Oman qui s’attache dans un premier temps à restituer la genèse et la structuration de cette sphère publique depuis la fin du XIXe siècle jusqu’à nos jours. L’étude des carrières et des sociabilités intellectuelles au sein d’un espace thématisé dans les termes conceptuels d’un « jeu intellectuel » permet, dans un deuxième temps, de réfléchir les conditions spatiales et matérielles de possibilité de la vie intellectuelle ainsi que ses limites, contrainte d’un côté par la répression politique de l’État et, de l’autre, par le contrôle social adossé aux logiques réputationnelles de l’honneur et de la honte, encore prééminentes dans une société tribale. Car qu’ils soient « traditionalistes » (taqlīdiyyīn), « rationalistes » (‘aqlāniyyīn) ou « libéraux » (lībrāliyyīn), qu’ils écrivent des romans, des poèmes ou des essais, les intellectuels omanais n’ignorent pas les limites qui restreignent l’acceptabilité de leurs discours et de leurs paroles dans la sphère publique. Ils savent que l’État omanais les surveille, les écoute, les lit, et que s’il rend en partie possible leurs carrières par la redistribution de la rente pétrolière sous la forme d’emplois publics, il les oriente aussi en retour, selon la logique de la gouvernementalité sultanienne de la main d’or et de la main de fer, qui réserve à chacun, selon sa loyauté, les plaisirs ou les peines, les rétributions ou les condamnations qui font respectivement « l’intellectuel d’État » (muthaqqaf sulṭawī) et « l’intellectuel critique » (muthaqqaf naqdī). La troisième partie de cette thèse permet cependant de voir comment certains intellectuels parviennent à inventer des espaces de liberté située et à visibiliser des orientations intellectuelles, religieuses ou politiques dans la sphère publique. Ce faisant, ils s’efforcent de penser l’historicité et la conflictualité politique de leur société en contradiction avec la vision d’une nation sans divisions, consensuelle et harmonieuse, qui est celle de l’idéologie de la naḥda (« la renaissance ») promue par l’historiographie officielle.

Çalışmada, İbâzî müfessirlerin Kur'an ilimlerine yaklaşımlarının incelenmesi ve bu konulardaki görüşlerinin ortaya konulması hedeflenmiştir. Ulaşılan veriler Sünnî alimlerin görüşleriyle kıyaslanmıştır. Ayrıca İbâziyye'nin Hâricî bir fırka olup olmadığı da gözetilen hedeflerdendir. Çalışmada sekiz İbâzî müfessire ait on tefsir üzerinden Kur'an ilimleri tespit edilmiştir. Konu, Kur'an'ı tarih, lafız ve mana açısından inceleyen ilimler yönüyle ele alınmıştır. Tezin birinci bölümünde mezhebin ortaya çıktığı siyasî, dinî ve sosyal duruma, kısaca tarihine, Hâricîlerle ilişkisine, itikadî, siyasî ve halku'l-Kur'an görüşlerine yer verilmiştir. Bu bölümde İbâzî ve Sünnî kaynaklarla mezhep tanıtılmıştır. İkinci bölümde İbâzî müfessirler ve tefsir çalışmaları araştırılmış, İbâzî tarihi boyunca telif edilen tefsir eserleri ve müellifleri tanıtılmıştır. Üçüncü bölüm İbâzî müfessirlerin Kur'an ilimlerini ele alışlarına ve yorumlamalarına tahsis edilmiştir. Onların Kur'an ilimlerine bakışı ve bu ilimlerle ulaştıkları sonuçlar ortaya konulmuştur. Araştırma sonunda, ilk teşekkül döneminde Hâriciyye ve İbâziyye'nin seleflerinin aynı grup olduğu, İbâziyye'nin itikadî ve siyasî yönden Hâriciyye ile örtüşen ve örtüşmeyen görüşlerinin bulunduğu tespit edilmiştir. Yalnızca bu fikirler esas alınarak "İbâziyye, Hâriciyye'nin bir koludur" sonucuna varmak doğru bir değerlendirme olmaz. Hâricîlerin en belirgin vasıfları, kendileri gibi düşünmeyen dindaşlarına bakıştaki sert tutumlarıdır. Ötekine hayat hakkı tanımayan Hâricî anlayış, İbâzî tasavvurunda kabul görmemiştir. Mezhebî taassupla hareket etmeyen İbâzî müfessirler, oldukça geniş ve farklı mezheplere ait tefsir literatüründen beslenmiş; Kur'an'ın mesajlarını kapsamlı ve sahih olarak algılama, yorumlama ve onlardan hüküm çıkarmada Kur'an ilimlerini referans almışlardır. İbâzî müfessirlerin Kur'an ilimlerine yaklaşımı, genellikle Sünnî gelenekle benzer bir perspektif arz etmektedir.

الهدف العام من هذه الأطروحة هو القراءة الفلسفية لعلم الكلام الاباضي المغاربي القديم قراءة كمية غير تفكيكية ،و ذلك بالبحث عن النسق العام الذي يسير كل المقولات الكلامية في كل مسائل علم الكلام من دقيقة إلى جليلة ،و قد توصلنا إلى أن المبدأ الفلسفي الذي تنطلق منه كل الآراء الكلامية هو التوحيد المطلق بالمعنى الرياضي للكلمة ، فكل المسائل الكلامية على تعدد وحداتها لا بد من إرجاعها إلى الواحد المطلق، فالتوحيد الإلهي قائم على فلسفة الواحد في الصفات و الأفعال و الأسماء. و الإيمان الإنساني قائم على التوحيد بين القول و العمل، و العلاقات الإنسانية الاجتماعية قائمة على أساس اعتقاد الجميع بالتوحيد المطلق في الاعتقاد و في الفعل . ⵉⵙⵡⵉ ⴰⵢⵉⵀⴷⵉ ⵙⴳⵉ ⵀⵎⴻⵙⵙⴻⵔⵙⵉX ⵏⴻⵜⵜⴰ V ⴰⵖⵕⴰⵢ ⵉⵖⵉⵍⴰⵏ ⵉ ⵀⵎⵓⵙⵙⵏⵉ ⵏ ⵡⴰⵡⴰⵍ ⴰⵢⵉⴱⴰⴹⵉ ⴰⵎⵓⵔⵉ ⴰⴳⴱⵓⵔ ⴰⵖⵕⴰⵢ V ⵢⵉⵀⴷⵉ ⵍⵉⴷ V ⴰⵙⴻⵏⵚⴻⵍ,V ⵡⵉV-ⵉⵏ ⵙ ⵓⵏⵄⵉⵍⵉ ⴼ ⵓⵏⵃⴰⵃⴻⵛ ⵡⴰⴷ-ⵖ ⵉⵍⴰⵖⵖⴻⴹ ⵢⴻⵀⴷⵉ ⵏ ⵜⵎⴻⵏⵏⴰⵢⵉⵏ ⵀⵉⵎⵡⴻXⵍⴰⵢⵉⵏ ⴳⴳⵉ ⵀⵙⴰⵇⵙⵉⵡⵉⵏ ⵢⴻⵀⴷⵉ ⵏ ⵜⵎⵓⵙⵙⵏⵉ ⵏ ⵡⴰⵡⴰⵍ ⵙⴳⵉ ⵀⴰⵢ ⵣⴷVⴻⵏⵏ ⵖⴰⵕ Xⴰⵢ ⵀⴻⴱⵔⴻⵏⵏ,ⵡ ⴰⵏⵛⵏⵉ ⵏⴻⵡⵡⴻⴹ ⵖⴰⵔ ⴰX ⴰⵏⴻⵣⵡⴰⵔ ⴰⵖⵉⵍⴰⵏ ⴰⴷ-ⵖ ⵀⴻⵜⵜⴻⵏⵥⴰⵕⵕ ⵙⵙ-ⵉⵙ ⵀⵉⵥⴻⵕⵕⵉⵡⵉⵏ ⵀⴰⵡⴰⵍⵉⵢⵢⵉⵏ ⵏⴻⵜⵜⴰ V ⴰⵏⵡⵉⵛⴻⵜ ⴰⵎⴻⵍⵍⵓⴼ,ⵙ ⵓⵏⴰⵎⴻⴽ ⴰⵏⴻⵣⵡⴰⵍ ⵉ ⵡⴰⵡⴰⵍ,ⵡ ⵢⴻⵀⴷⵉ ⵏ ⵜⵙⴰⵇⵙⵉⵡⵉⵏ ⵀⵉⵏⵓXⵍⴰⵢⵉⵏ ⴼ ⵜⴰⴳⵉXⵉ ⵏ ⵜⵏⵓⵛⵜⵉⵡⵉⵏ ⵙ ⵓⵎⴻⵖⵢⴻⵍ ⵉ ⵀⵡⴰⵄⵉⵜⵜ-ⵏⵏⴻⵙ ⵉ ⵡⵡⵉⵛⴻⵜ ⴰⵎⴻⵍⵍⵓⴼ,ⵡ ⴰⵏⵡⵉⵛⴻⵜ ⴰⵢⴻⵍⵍⵡⵉ ⵢⴻⵏⴷⵓ ⴼ ⵜⵖⵉⵍⴰⵏⴻⵜ ⵏ ⵓⵡⵡⵉⵛⴻⵜ ⴳⵉ ⵀⵓⴽVⴰⵍⵉⵏ V ⵜⵉⴳⴰⵢⵉⵏ V ⵉⵇⵇⴰⵔⴻⵏ,ⵡ ⵀⵏⴻⴽⵔⴻⵙⵜ ⵀⴰⵎVⴰⵏⵉX ⵀⴻⵏⴷⵓ ⵊⴰⵔ ⵏ ⵡⴰⵡⴰⵍ V ⵡⴰⴳⴰⵢ,V ⵜⵓⵇⵇⵏⵉⵡⵉⵏ ⵀⵉⵎVⴰⵏⵉⵢⵢⵉⵏ ⵀⵉⵎⴰⴳⵔⴰⵡⵉⵏ ⵏⴷⵓⵏ-ⵜ ⴼ ⵜⵏⴻⴽⵔⴻⵙⵜ ⵏ ⵢⴻⵀⴷⵉ ⵙ ⵓⵏⵡⵉⵛⴻⵜ ⴰⵎⴻⵍⵍⵓⴼ ⴳⴳⵉ ⵀⵏⴻⴽⵔⴻⵙⵜ V ⵡⴰⴳⴰⵢ. L'objectif général de cette thèse est la lecture philosophique de l'ancienne théologie maghrébine Ibadite, une lecture non déconstructive , en recherchant le schéma général qui parcourt tous les énoncés théologiques dans toutes les questions de théologie du plus petit au plus grand, et nous avons conclu que le principe philosophique à partir duquel toutes les opinions théologiques sont le monothéisme absolu, au sens mathématique du terme, donc toutes les questions théologiques sur la pluralité de leurs unités doivent être ramenées à l'absolu Un. L'humanité sociale repose sur la croyance de chacun au monothéisme absolu dans la croyance et l'action.